http://www.108acc.com
  
สร้างเว็บไซต์Engine by iGetWeb.com

หน้าแรก

วิสัยทัศน์/พันธกิจ

บริการของเรา

LINK 4 A/C

DOWNLOAD

ติดต่อเรา

ปฎิทิน

« November 2017»
SMTWTFS
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

.......... บทความ 108 ..........

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ธรรมนูญครอบครัว คนละเรื่องเดียวกัน (๔)

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ธรรมนูญครอบครัว คนละเรื่องเดียวกัน

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ธรรมนูญครอบครัว คนละเรื่องเดียวกัน (2)

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ธรรมนูญครอบครัว คนละเรื่องเดียวกัน (๓)

ราชกิจจาฯ ประกาศมาตรการคง VAT 7% ออกไปอีก 1 ปี ถึงวันที่ 30 ก.ย.61 ..... คั่นเวลา

บัญญัติ 10 ประการที่ต้อง คำนึงในการวางระบบบัญชี และการควบคุม ภายใน (1)

อะไรคือข้อมูลทางบัญชี ?

องค์กรในมุมมองของนักบัญชี

วิธีการเลือกสำนักงานบัญชี

เจ้าของกิจการควรไปพบ สรรพากรเองหรือไม่

บัญญติ 10 ประการที่ต้อง คำนึงในการวางระบบบัญชี และการควบคุมภายใน (2)

สำนักงานบัญชีในฝัน (2)

สำนักงานบัญชีในฝัน (3)

สำนักงานบัญชีในฝัน (4)

สำนักงานบัญชีในฝัน (5)

สำนักงานบัญชีในฝัน (6)

การสุ่มตัวอย่างทางสถิติในการสอบบัญชี

ค่าทำบัญชีปีละ 2-3 หมื่นบาท คุณไปอยู่ที่ไหนมา

พรก.ยกเว้นการปฏิบัติการเกี่ยวกับภาษีอากร 2558 ยื่นดีไหม

ธุรกิจปั่นป่วน เจอปัญหาขาดแคลนผู้สอบบัญชี จริงหรือ(1)

คุณสมบัตินักบัญชีที่ดี

จรรยาบรรณ ของผู้ประกอบวิชาชีพบัญชี

ธรรมบรรยาย ชุด จริยธรรมกับบัณฑิต - พุทธทาสภิกขุ

คลิปนี้ ชอบมาก

KPI เท่าไหร่ถึงพอ (1)

KPI เท่าไหร่ถึงพอ (2)

สถิติการจ่ายภาษีรายจังหวัด

สถิติการจ่ายภาษีตามภาค

สำนักงานบัญชีในฝัน (1)

สมาชิก

ลืมรหัสผ่าน?
สมัครสมาชิก

สถิติ

เปิดเว็บ14/11/2007
อัพเดท17/11/2017
ผู้เข้าชม20,089,696
เปิดเพจ23,690,000

ปัญหาและแนวโน้มเศรษฐกิจสหรัฐ

ปัญหาและแนวโน้มเศรษฐกิจสหรัฐ

จาก กรุงเทพธุรกิจออนไลน์




ปัจจุบันมีการพูดถึงปัญหาการปิดสำนักงานของรัฐบาลสหรัฐเพราะรัฐสภาไม่ยอมอนุมัติงบประมาณอย่างกว้างขวาง

ซึ่งปัญหาได้ลามไปสู่ปัญหาที่มีภัยอันตรายมากกว่าหลายเท่าคือปัญหาการที่รัฐสภาไม่ยอมขยายเพดานหนี้สาธารณะ ทำให้เกิดความเสี่ยงว่ารัฐบาลสหรัฐจะขาดเงินที่จะนำไปจ่ายคืนหนี้ แต่เป็นเรื่องที่เขียนถึงเป็นรายสัปดาห์ได้ยากเพราะเงื่อนไขต่างๆ พลิกผันได้อย่างวันต่อวันดังที่เห็นกันอยู่และในที่สุดก็ได้ยอมประนีประนอมกันในนาทีสุดท้ายตอนเช้าของวันที่ 17 ตุลาคม (เวลากรุงเทพฯ) เมื่อวุฒิสภาผ่านร่างกฎหมายให้งบประมาณเพื่อรัฐบาลกลับมาทำงานตามปกติถึง 15 มกราคมและขยายเพดานหนี้ออกไปถึงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ในขณะเดียวกันประธานสภาผู้แทนฯ คือนาย Boehner ก็ประกาศว่าจะไม่ขวางการนำเอาร่างกฎหมายดังกล่าวมาลงคะแนนเสียงในทันที (ด้วยคะแนนเสียง 285-144) ทำให้ประธานาธิบดีโอบามาสามารถลงนามให้มีผลทางกฎหมายได้ทันก่อนเส้นตายคือวันที่ 17 ตุลาคมตามเวลาที่สหรัฐอเมริกา

จะเห็นได้ว่ากฎหมายดังกล่าวเป็นการแก้ปัญหาแบบชั่วคราว เพราะจะต้องกลับมาเจรจากันใหม่อีกโดยเร็วและต้องสามารถอนุมัติขยายงบประมาณก่อน 15 มกราคม 2014 มิฉะนั้นก็จะต้องปิดราชการบางส่วนอีก ในขณะเดียวกันแม้กระทรวงการคลังจะมีความยืดหยุ่นในการยักย้ายถ่ายเทเงินสดและหนี้สิน แต่ก็จะต้องมีการขยายเพดานหนี้สาธารณะอีกภายในเดือนมีนาคม 2014 มิฉะนั้นก็จะทำให้รัฐบาลสหรัฐเสี่ยงต่อการต้องเบี้ยวหนี้อีก ดังนั้น จึงจะได้มีการเริ่มเจรจากันอีกระหว่างฝ่ายรีพับลิกันกับฝ่ายรัฐบาลเพื่อลดการขาดดุลงบประมาณ (อันจะลดการสร้างหนี้ของรัฐบาล) แต่มุมมองของประธานาธิบดีโอบามากับฝ่ายรีพับลิกันยังแตกต่างกันอย่างมากเช่นเดิม

กล่าวคือ ประธานาธิบดีโอบามาและพรรคเดโมแครตต้องการลดรายจ่ายโดยเฉพาะรายจ่ายเกี่ยวกับการประกันสุขภาพและรัฐสวัสดิการให้น้อยที่สุด โดยต้องการเพิ่มรายได้จากการเก็บภาษีคนรวยและปฏิรูประบบภาษี โดยเฉพาะการปิดรูรั่วภาษีนิติบุคคล ในส่วนของพรรครีพับลิกันนั้นน่าจะเห็นด้วยกับฝ่ายเดโมแครตในประเด็นหลักประเด็นเดียวคือการปฏิรูประบบภาษีเพื่อปิดรูรั่วภาษี (เงื่อนไขต่างๆ ที่เปิดโอกาสให้เลี่ยงภาษีและทำให้ระบบการเก็บภาษีมีความสลับซับซ้อนอย่างมาก) แต่ในส่วนอื่นๆ นั้นรีพับลิกันมองต่างมุมกับประธานาธิบดีโอบามาโดยสิ้นเชิงคือต้องการลดทอนหรือยกเลิกกฎหมายประกันสุขภาพโดยถ้วนหน้าของประธานาธิบดีโอบามา (ซึ่งเรียกกันจนติดปากว่า Obama care เพราะเป็นผลงานชิ้นโบแดงของประธานาธิบดีโอบามา) โดยรีพับลิกันมองว่าระบบประกันสุขภาพแบบบังคับดังกล่าวเป็นการเปลี่ยนระบบรักษาพยาบาลจากเดิมอาศัยกลไกตลาดเสรีมาเป็นระบบสังคมนิยมที่ให้รัฐบาลเข้ามามีบทบาทหลักในการจัดสรรทรัพยากรต่างๆ ซึ่งจะเพิ่มอำนาจของรัฐบาลในการเข้ามาก้าวก่ายในสิทธิเสรีภาพของประชาชนและจะไร้ประสิทธิภาพเช่นเดียวกับระบบที่ต้องพึ่งพากฎเกณฑ์ของราชการมากว่ากลไกตลาดเสรี

อีกเรื่องหนึ่งที่มีความเห็นแตกต่างกันคือ ฝ่ายรีพับลิกันคัดค้านการขึ้นภาษีคนรวย เพราะได้ยอมต่อโอบามามาครั้งหนึ่งแล้วและเชื่อว่าหากทำเช่นนั้นอีกก็จะยิ่งทำให้การลงทุนและการจ้างงาน (ซึ่งเกิดจากการขับเคลื่อนของคนรวย) ก็จะลดถอยลงเป็นผลเสียต่อการขยายตัวของเศรษฐกิจในระยะยาว ดังนั้น รีพับลิกันจึงต่อต้านการขึ้นภาษีและต้องการเน้นการลดรายจ่าย โดยเฉพาะรายจ่ายรัฐสวัสดิการต่างๆ ซึ่งเป็นที่หวงแหนของพรรคเดโมแครตมาก เพราะฐานเสียงของพรรคคือผู้ที่ได้ประโยชน์จากโปรแกรมรัฐสวัสดิการดังกล่าวและหากต้องลดทอนสิทธิประโยชน์จากรัฐสวัสดิการลงก็ต้อง “แลก” กับการเก็บภาษีคนรวยให้ได้มากที่สุด

แต่หากถามนักวิชาการซึ่งดูตัวเลขการใช้จ่ายของรัฐบาลสหรัฐและโดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ประชากรสหรัฐกำลังเข้าสู่วัยชรานั้นก็ต้องยอมรับว่ารัฐบาลสหรัฐจะต้องทำทั้งสองอย่างคือทั้งลดรายจ่ายรัฐสวัสดิการ (โดยเฉพาะระบบประกันสุขภาพจะต้องลดผลประโยชน์ของผู้รับประกันลง) และเพิ่มรายได้คือเก็บภาษีมากขึ้นกับประชาชนสหรัฐทุกคน (ทั้งรวยและจนโดยการเริ่มเก็บภาษีแวตในระดับรัฐบาลกลาง เป็นต้น) แต่ดูเสมือนว่าต่างฝ่ายต่างยังเน้นหลักการของตน (เดโมแครตต้องการเก็บภาษีคนรวย แต่รีพับลิกันต้องการลดรายจ่ายภาครัฐ) มากกว่าเอาความจริงมาพูดกัน ดังนั้น ข้อสรุปที่แท้จริงคือ นโยบายการคลังของสหรัฐในระยะยาว 10-20 ปีข้างหน้าจำต้องเป็นนโยบายรัดเข็มขัด แต่จะเป็นการรัดเข็มขัดอย่างค่อยเป็นค่อยไปและเป็นระบบหรือจะเป็นการลดทอนแบบขาดความชัดเจน เพราะทะเลาะกันไปลดกันไปก็คงต้องติดตามดูต่อไปแต่ดูเสมือนว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่าย่างแรก ทำให้ผู้ประกอบการและประเทศต่างๆ ขาดความมั่นใจและเตรียมตัวรับกับสถานการณ์ได้ยากยิ่ง

การที่นโยบายการคลังมีแต่จะหดตัวนั้นแปลว่ามีเพียงแต่นโยบายการเงินเท่านั้นที่จะเป็นกลไกหลักในการสนับสนุนเศรษฐกิจสหรัฐ ผู้ที่เรียนเศรษฐศาสตร์ก็จะนึกภาพออกว่าหากเส้น IS จะต้องขยับไปทางซ้ายก็จะต้องแก้โดยการขยับเส้น LM ไปทางขวา (เพื่อไม่ให้จีดีพีตกต่ำ) แปลว่าสภาวะเศรษฐกิจและนโยบายเศรษฐกิจมหภาคของสหรัฐจะมีแนวโน้มทำให้ดอกเบี้ยต่ำอย่างต่อเนื่อง ซึ่งในระยะแรกก็อาจเป็นการช่วยให้ราคาสินทรัพย์รวมทั้งราคาหุ้นปรับตัวดีขึ้น แต่ในระยะยาวนั้นหากเศรษฐกิจจริงของสหรัฐไม่ขยายตัวนโยบายดังกล่าวก็จะเพิ่มความเสี่ยงว่าเงินเฟ้อจะปรับตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ เพราะการสร้างเงินเฟ้อก็เป็นการแก้ปัญหาการขาดดุลงบประมาณของรัฐบาลได้เช่นกัน (แต่เป็นวิธีที่มีผลกระทบในเชิงลบสูงมาก) และเนื่องจากสหรัฐมีอภิสิทธิ์ในการพิมพ์เงินที่โลกใช้ในการทำธุระกรรม ก็หมายความว่าโลกเสี่ยงต่อการต้องเผชิญกับปัญหาเงินเฟ้อเช่นกัน

ข้อสรุปดังกล่าวอาจจะยังดูฝืนความรู้สึกปัจจุบันที่เงินเฟ้อโดยรวมอยู่ที่ระดับต่ำ (เงินเฟ้อไทยเดือนกันยายนเพียง 1.4 % ที่จีน 3%) และทองคำก็ราคาตก แนวโน้มเงินเฟ้อต่ำอาจอยู่กับเศรษฐกิจไปได้อีก 2-3 ปีก็เป็นได้ เห็นจากการที่ไอเอ็มเอฟเพิ่มปรับลดการคาดการณ์การขยายตัวของเศรษฐกิจของโลกอย่างถ้วนหน้าโดยเฉพาะประเทศตลาดเกิดใหม่ ปัจจุบันบางประเทศหลัก เช่นจีนก็ยังมีสัดส่วนการลงทุนสูงถึง 45% (ของจีดีพี) แปลว่าจีนยังเพิ่มกำลังการผลิตมากแต่บริโภคไม่มาก ในขณะเดียวกันสหรัฐก็ประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงในการผลิตก๊าซธรรมชาติและน้ำมันเพิ่มขึ้นด้วยกระบวนการ hydraulic fracturing (หรือ fracking) ทำให้ราคาน้ำมันและราคาพลังงานมีแนวโน้มลดลง ส่งผลให้เงินเฟ้อโดยรวมไม่ได้ปรับตัวสูงขึ้นแม้ว่าธนาคารกลางสหรัฐจะยังพิมพ์เงินเพิ่มเข้าระบบเดือนละ 85,000 ล้านเหรียญภายใต้นโยบายคิวอี 3 แต่ยังพิมพ์เงินออกไปมากเท่าไหร่ ธนาคารพาณิชย์ก็นำเงินกลับเข้าไปฝากกับธนาคารมากขึ้นเท่านั้น

กล่าวโดยสรุปคือ เศรษฐกิจสหรัฐซึ่งยังฟื้นตัวไม่เต็มที่มีแนวโน้มจะฟื้นตัวแบบถูกฉุดรั้งโดยนโยบายการคลังที่กระท่อนกระแท่น ขาดความชัดเจน จึงต้องพึ่งพานโยบายการเงินที่ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ต่อไปอีก แต่สภาวการณ์ปัจจุบันที่อุปสงค์ของโลกยังอ่อนแออยู่ ทำให้โลกยังไม่เผชิญกับปัญหาเงินเฟ้อจึงเป็นช่วงที่จะเอื้ออำนวยกับราคาสินทรัพย์ (และหุ้น) แต่ในอนาคตอาจพลิกผันไปสู่ยุคของเงินเฟ้อขยับตัวขึ้นอย่างรวดเร็วก็เป็นได้ครับ


สำนักงานบัญชี,สำนักงานสอบบัญชี,ทำบัญชี,สอบบัญชี,ที่ปรึกษา,การจัดการ,เศรษฐกิจการลงทุน

Tags : ปัญหาและแนวโน้มเศรษฐกิจสหรัฐ

view

*

view